Bijzondere ontmoetingen

Het verhaal van Mo uit Birmingham begon, hoe kan het ook anders, op Instagram. Hij vroeg of ik schilderijen naar Engeland kon verzenden, en ook dat moest ik afwijzen. Dit speelde zich af in 2022.

Na mijn afwijzing kreeg ik een WhatsApp-bericht: of hij een aantal werken zelf mocht komen ophalen vanuit de UK. Natuurlijk kon dat, reageerde ik, al dacht ik meteen dat hij dit toch niet zou doen en dat het de zoveelste persoon met mooie praatjes was. Ik vroeg zijn naam om hem op te zoeken op Instagram, waarop hij de naam van zijn restaurant gaf. Ook dat vond ik nog twijfelachtig, want iedereen kan je van alles wijsmaken.

Er ging wat tijd overheen, en toen kwam het bericht dat hij samen met iemand van zijn designteam de reis zou maken, en of het uitkwam dat hij die week zou komen kijken. Ik wist niet wat ik las, zei meteen ja en geloofde er nog steeds niets van. Maar wat had ik te verliezen? Ik zorgde dat alles wat ik op voorraad had die dag klaarstond, en wachtte af.

En toen ging ineens de deurbel. Met lichte spanning deed ik open, want alles zou in het Engels gaan, wat ik goed kan, maar toch. Iemand van zijn designteam was ook mee, en dat allemaal voor mijn werk. Een vrouw uit een klein dorpje, die schildert vanuit passie. Ik voelde me klein tegenover deze voor mij imponerende mensen, die ik hoog op een voetstuk had gezet.

Mo vertelde me dat Johnny Depp in zijn restaurant de overwinning van zijn echtscheiding had gevierd, iets wat wereldwijd in het nieuws was geweest. Door die bekendheid ging hij een nieuw restaurant openen, en mijn werk zou daar komen hangen. Daarvoor zochten ze diverse schilderijen. Ze kochten zoveel als er in hun auto paste en reisden terug naar de UK.

Ik kon niet wachten tot mijn werk in het nieuwe restaurant zou hangen, maar het liep anders. De vergunningen kwamen niet op tijd en de verbouwing verliep stroef, waardoor de opening pas jaren later was. In oktober 2024 stuurde ik na vele berichtjes nog eens een appje, want ik zou zo graag de beloofde foto krijgen van mijn werk in zijn restaurant. Dat staat namelijk leuk op mijn cv.

Maar ook dat liep anders: zijn vrouw had de schilderijen inmiddels bij hen thuis opgehangen, en daar mochten ze blijven. Tja, wat kan ik zeggen, ze heeft smaak.

Zoals wel vaker werd ik via Instagram benaderd door iemand die geïnteresseerd was in mijn werk. Omdat ik naar weinig landen verzend, het brengt enorm veel papierwerk met zich mee en ik heb het al extreem druk, ben ik in zo'n gesprek altijd snel heel duidelijk dat ik helaas niets voor hen kan betekenen. Ik bedank hen dan voor hun mooie complimenten.

Zo ook bij deze dame, Manuela uit Abu Dhabi. We sloten het gesprek af met dat ze me vertelde een keer langs te komen. Je moet je voorstellen dat ik wekelijks dit soort berichten krijg, en dat ik daarvan nog nooit iemand heb gezien, wat gezien de grote afstand natuurlijk heel logisch is.

Ik dacht er nooit meer aan. Maanden later zit ik nietsvermoedend thuis te lunchen als onverwacht de deurbel gaat. Totaal onvoorbereid doe ik de voordeur open en zie twee mensen staan. Ze spreken me aan in het Engels en bij mij valt nog geen kwartje, ik dacht even dat ze me iets kwamen verkopen. Tot ze me uitleggen dat ze via Instagram met mij hadden gesproken en hadden beloofd een keer naar mijn werk te komen kijken. Ik besef wat er voor mijn ogen gebeurt en hoe bijzonder dit is.

Omdat ik dit niet had zien aankomen en mijn werk niet altijd standaard in huis staat, voelde ik me een beetje overvallen. Bij klanten heb ik normaal alles tot in de puntjes klaarstaan. Maar goed, we improviseren, en ik voel hun enthousiasme.

Omdat ik maar een paar kleine, in het vliegtuig passende werken voor hen had, maakte ik bij hoge uitzondering de afspraak om een aantal werken te maken en op te sturen die binnen de verzendmaten vallen.

Bij hun vertrek werd er bij de voordeur nog spontaan een foto genomen, en daar voelde ik me heel bijzonder door. Toen ik terugkeerde naar mijn lunch, die nog op tafel stond, besefte ik nog niet helemaal wat er net gebeurd was. Maar één ding is zeker: dit was een hele bijzondere ervaring, die ik altijd zal blijven herinneren als heel speciaal. Met dank voor de foto aan Manuela uit de Verenigde Arabische Emiraten.

En dan is er nog het bijzondere verhaal van Gabriel uit Tsjechië. Hij vroeg me via de mail of ik vijf grote schilderijen uit mijn toenmalige collectie wilde verzenden. Helaas is dat heel omslachtig, dus ook hem moest ik teleurstellen.

Daar liet hij het niet bij zitten. Hij wilde deze schilderijen echt hebben en vroeg of ik toch naar een mogelijkheid kon kijken om ze naar Tsjechië te verzenden. Hoewel ik eigenlijk al wist hoe moeilijk dat zou zijn, verdiepte ik me er toch maar weer in. Mijn schilderijprijzen staan niet in verhouding tot de verzendkosten, dus ik ging op jacht. Na veel heen en weer informeren bij verzendmaatschappijen, bekisting laten maken, het papierwerk en alle tijd en energie die daarin gaat zitten, kon ik niet anders dan de opdracht weigeren. Uiteindelijk heb ik Gabriel moeten teleurstellen.

Toen kwam zijn voorstel: als ik het wilde inpakken, zou hij het transport regelen. Gewapend met noppenfolie en karton ging ik aan de slag en zorgde dat alles klaarstond. Bij Gabriel duurde het daarna nog enkele weken voordat hij überhaupt een maatschappij vond om het te realiseren. Een koerier die een enkele reis van twaalf uur aflegde kwam met een bestelwagen waar het gelukkig net in paste, om vervolgens weer die lange reis terug te maken.

Dit is een typisch verhaal van de aanhouder wint. En opnieuw vind ik het heel bijzonder dat er mensen zijn die mijn werk zo waarderen dat ze tot dit soort acties overgaan. Petje af voor Gabriel uit Tsjechië.